Το Turathi Blue δεν προσπαθεί να σου αρέσει. Σου επιβάλλεται από την πρώτη ψυχρή, καθαρή έκρηξη εσπεριδοειδών. Κοφτερό, φωτεινό, σχεδόν ηλεκτρικό. Και μετά… χαμηλώνει τον τόνο, χωρίς να χάνει την ένταση.

Το κεχριμπάρι μπαίνει ζεστό και γυαλιστερό, δένει με ξύλα και δίνει βάθος που δεν περιμένεις από κάτι τόσο φρέσκο. Υπάρχει μια αντίθεση εδώ που δουλεύει υπόγεια. Καθαριότητα με βάρος. Φρεσκάδα με πυρήνα.

Στη βάση, ο μόσχος κρατάει το δέρμα “καθαρό” αλλά όχι αθώο. Τα καρυκεύματα και το πατσουλί δίνουν μια ελαφριά βρωμιά, τόσο όσο για να σε κάνουν να θες να το ξαναμυρίσεις. Δεν είναι safe. Είναι σωστά ισορροπημένο.

Θυμίζει τη φιλοσοφία του Bvlgari Tygar, αλλά δεν στέκεται στη σκιά του. Είναι πιο προσιτό, πιο άμεσο, πιο “φόρα το και φύγε”. Ένα άρωμα που δουλεύει παντού, αλλά δεν περνάει ποτέ απαρατήρητο.