Το Jouri δεν παίζει με κανόνες, τους ανατρέπει. Ένα φρουτώδες-λουλουδάτο ξέσπασμα που ανοίγει απότομα, σχεδόν προκλητικά, με πορτοκάλι που καίει γλυκά, κεράσι που στάζει ένταση και πιτάια που δίνει εξωτική, σχεδόν απαγορευμένη φρεσκάδα. Δεν είναι απαλό άρωμα, είναι είσοδος με θόρυβο. Στην καρδιά του, τα λουλούδια δεν χαϊδεύουν, ανασαίνουν βαριά: πλουμέρια με τροπική ένταση, νούφαρο που κρατά μια υδάτινη ψυχρότητα, σμέουρο που σπάει τη γλυκύτητα και παιώνια που δίνει σώμα και attitude. Στο τέλος, το παιχνίδι γίνεται πιο σκοτεινό και εθιστικό. Πατσουλί, βανίλια και σπόρος τόνκα δεν εξομαλύνουν, δένουν σαν θερμή σκιά πάνω στο δέρμα, αφήνοντας ένα αποτύπωμα που δεν ξεχνιέται. Θυμίζει το La Bomba, αλλά δεν το αντιγράφει, το προκαλεί.