Γιατί να κρατάς το άρωμα στο μπουντουάρ σου άθικτο, σαν να είναι για επίδειξη και όχι για απόλαυση; 

Γιατί να περιμένεις την «καλή στιγμή» για να το φορέσεις, λες και θα σου χτυπήσει την πόρτα με ραντεβού;

Το διάλεξες με σκέψη, μελέτη, λίγο stalking σε reviews, λίγο κουβέντα με φίλες που μύριζαν υπέροχα και σε έβαλαν σε πειρασμό. Έκανες την έρευνά σου, το πήρες με χαρά… και μετά; Το τοποθέτησες σε περίοπτη θέση και το κοιτάς. Σαν έργο τέχνης. Μόνο που το έργο τέχνης είναι για να το ζεις, όχι για να το φυλάς.

Ειδικά αν είναι και λίγο πιο «βαρύ» στην τιμή, εκεί γίνεται το δράμα. Δύο ψεκασιές τη φορά, με το σταγονόμετρο σχεδόν, και πάντα με ένα μικρό άγχος: «μήπως το τελειώσω;». Και έτσι περνάνε μήνες, χρόνια… και το μπουκάλι παραμένει σχεδόν ίδιο. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από πάνω του. Μόνο που πέρασε. Και περνάει.

Δεν θα ξεχάσω εκείνο το μπουκάλι Fiji στο μπουντουάρ της μαμάς μου. Ιερό κειμήλιο. Δεν το άγγιζε κανείς. Ούτε καν η ίδια. Ήταν «για καλές περιπτώσεις», που κάπως ποτέ δεν ήταν αρκετά καλές για να δικαιολογήσουν τη χρήση του. Μέχρι που, μετά από χρόνια, είπε «ας το χαρώ λίγο πιο συχνά, μην πάει χαμένο». Μόνο που είχε ήδη πάει. Το άρωμα είχε αλλοιωθεί, είχε κουραστεί από την αναμονή, είχε γίνει ανάμνηση πριν προλάβει να γίνει συνήθεια. Και έμεινε εκεί, ένα μπουκάλι με ιστορία, αλλά χωρίς παρόν.

Κάπου εδώ έρχεται μια πιο λογική –και πολύ πιο απολαυστική– προσέγγιση. Αρώματα που δεν τα φοβάσαι. Που δεν τα λυπάσαι. Είτε είναι εμπνευσμένα από μεγάλα ονόματα είτε Αραβικά, έχουν αυτό το ωραίο κοινό: σου δίνουν την πολυτέλεια να τα χαρείς χωρίς δεύτερη σκέψη. Όμορφα μπουκάλια, ναι. Να στολίζουν τον χώρο σου, φυσικά. Αλλά και να αδειάζουν. Να τα φοράς Δευτέρα πρωί, όχι μόνο σε γάμους και επετείους.

Γιατί εκεί είναι όλο το νόημα. Να μυρίζεις ωραία για σένα. Όχι για την περίσταση. Να τελειώνεις ένα μπουκάλι μέσα στη χρονιά και να χαίρεσαι που το έζησες μέχρι την τελευταία σταγόνα. Και μετά να πας στο επόμενο, χωρίς ενοχές, χωρίς «κρατήματα».

Το ίδιο το βλέπουμε παντού. Κρέμες προσώπου που μένουν σχεδόν άθικτες μέχρι να λήξουν. Αντηλιακά που «κρατάμε» για να μην τελειώσουν και τελικά τελειώνει το καλοκαίρι πριν από αυτά. Μια περίεργη συνήθεια, κάτι ανάμεσα σε οικονομία και φόβο να χαρούμε αυτό που ήδη έχουμε πληρώσει.

Αλλά τελικά, για ποιον τα κρατάς όλα αυτά; Για μια μελλοντική εκδοχή σου που ίσως να μην τα χρειαστεί καν; Για μια «καλύτερη στιγμή» που μπορεί να μην έρθει ποτέ όπως τη φαντάζεσαι;

Το άρωμα δεν είναι προίκα. Δεν είναι για να το φυλάς. Είναι για να το ζεις. Σήμερα. Τώρα. Με τέσσερις ψεκασιές αντί για δύο, αν αυτό σε κάνει να χαμογελάς λίγο παραπάνω όταν περνάς δίπλα από κάποιον και αφήνεις πίσω σου εκείνο το ίχνος που λέει «κάποιος πέρασε και το απόλαυσε».

Και αυτό, μεταξύ μας, αξίζει πολύ περισσότερο από ένα γεμάτο μπουκάλι που ίσως τελικά κανένας να μην ευχαριστηθεί!


Πάρε το καινούριο σου εδώ και φόρεσέ το!