Το Taskeen Wowie μπαίνει με αλδεΰδες και εσπεριδοειδή, καθαρό αλλά ταυτόχρονα “θορυβώδες”, σαν κάτι που δεν ξέρεις αν πρέπει να εμπιστευτείς. Και αυτό είναι το ωραίο.

Στην καρδιά αρχίζει το παιχνίδι. Κανέλα και ρούμι φέρνουν ζέστη, ένταση, μια ελαφριά αταξία. Η ίριδα βάζει τάξη, αλλά όχι αρκετή. Το άρωμα συνεχίζει να γλιστράει ανάμεσα σε κομψότητα και υπερβολή.

Και μετά… πέφτει η μάσκα. Καραμέλα, βούτυρο και τόνκα. Πυκνό, λιωμένο, σχεδόν προκλητικό. Δεν είναι απλά γλυκό. Είναι αυτό που μένει στο δέρμα και κάνει τους άλλους να πλησιάζουν χωρίς λόγο.

Θυμίζει τη θεατρικότητα του Lost In Paris από τον Roja Dove. Πλούσιο, extravagant, λίγο χαοτικό με τον σωστό τρόπο. Ένα άρωμα που δεν το φοράς για να αρέσεις. Το φοράς για να μην ξεχαστείς.